Volg hier het bezoek van provinciaal Bart Decancq aan India

Intussen zijn we een paar dagen verder, dus geeft provinciaal Bart Decancq graag een update. "De vlucht verliep goed", laat hij weten. "Bij een tussenstop in Dubai waren we te gast bij de zus en de schoonbroer van Biju en hun gezin. Hier wedijveren de wolkenkrabbers om de hemel te raken, creëert men kunstmatige eilanden en moeten auto’s vooral indruk maken door de lengte en overmatige weelde. Enorme winkelcentra wedijveren om klanten te lokken met luxe en exclusieve producten. Na twee dagen ging het richting India, naar de staat Kerala. Het had wat voeten in de aarde om op hetzelfde vliegtuig te geraken, maar India kwam in zicht. Lange wachtrijen aan de grenscontrole waar men zeker wou zijn dat we niet langer dan een maand zouden blijven. De provinciaal van Bangelore verwelkomde ons aan de luchthaven en we werden voor een eerste keer ondergedompeld in het wriemelende verkeer."

Het bezoek aan een aantal Don Boscowerken liet indruk na. "Het confronteerde ons met het mooie werk dat men doet voor kinderen en jongeren en dat met soms heel beperkte middelen. Scholen, opvang voor kinderen die geen thuis hebben, jongeren die in de problemen geraakt zijn, enzovoort. Salesianen die nog midden in het jeugdwerk staan en enthousiast hun roeping beleven."

"Het is vandaag 22 december en we raken geacclimatiseerd, niet alleen aan de temperatuur van 30 graden maar ook aan de voeding en de manier waarop het verkeer zijn weg zoekt. We laten onze schoenen buiten staan als we een woning binnengaan. Het lukt ons al beter om rustig te blijven als een wagen op het laatste nippertje terug naar de eigen rijstrook uitwijkt.  De weg gaat naar Kottayam, de plaats waar Biju opgroeide. De familie wacht ons op met een heus spandoek en heten ons hartelijk welkom. Het worden dagen van kennismaking met veel familie en vrienden en onze gids Biju brengt ons naar de plaatsen van zijn jeugd en de bezienswaardigheden in de streek. ’s Avonds komen plaatselijke notabelen buurten."

"Morgen is het Kerstmis. Ook al zie je overal kerstversiering en verlichting in alle kleuren, het voelt vreemd aan om bij 30 graden Kerstmis te vieren. We bezoeken het heiligdom van Meenachil; een Mariaoord dat dateert van het vroege christendom. De Thomaschristenen, ook Syrisch-christenen genoemd, vertegenwoordigen één van de oudste christelijke tradities. De pastoor schetst een beeld van de geschiedenis en de traditie.

Om 22.30 u concelebreren we tijdens de kerstviering in een andere kerk van Meenachil. De ventilatoren draaien volop en het grootste deel van de viering wordt gezongen. Als het kind Jezus geboren is, klinkt er luid vuurwerk buiten de kerk. Als we met de familie terug thuis zijn, doen ze ook nog hun bijdrage met knallend vuurwerk: de Mensenzoon is geboren!"

"Het is 32 graden, na het ontbijt bij vrienden (dat zijn ze intussen geworden) is het tijd om de koffers te pakken. Straks vertrekken we naar Trichy, waar we rond 21.30 u hopen aan te komen. De priesterwijding van Leo staat voor de deur ... Ik neem de draad weer op ... De vlucht naar Bangelore had vertraging en het werd spannend om de aansluitende vlucht naar Trichy te halen. Maar na een kleine spurt vielen we in onze stoel en stonden in uurtje later terug aan de grond. Onder andere de provinciaal econoom stond ons op te wachten en een korte rit bracht ons in het provincialaat van Trichy. Bij het onthaal krijgt elke gast een sjaal om de schouders als teken van respect. Het was een blij weerzien met provinciaal Agylan en provinciaal econoom Amaldallos die in februari een week te gast waren in Vlaanderen. Op hun doortocht naar het Algemeen Kapittel kwamen ze ons toen een bezoek brengen. Ook Suresh was van de partij. Suresh studeerde een aantal jaren aan de K.U. Leuven waar hij zijn doctoraat behaalde. Zijn Nederlands is nog vrij goed en hij zal de gids zijn voor de komende twee dagen. Guido en Greta uit Oud-Heverlee hebben zich intussen bij ons gezelschap aangesloten."

"Ons busje wordt ingeladen met onze koffers, richting het Don Boscohuis in Thanjavur. Hier werd het eerste salesiaans huis gesticht in 1906 onder don Rua, opvolger van Don Bosco. De wegen zijn hier iets rechter dan in Kerala en de rit verloopt dus iets sneller. Bij onze aankomst is er een ander ritueel. Een schaal geurige lotusbladen met daarop enkele rokende steentjes wordt enkele keren voor de gasten bewogen en we worden getekend met een stip op het voorhoofd. Een korte verfrissingsbeurt en de tocht gaat naar het bedevaartsoord van Velankanni; het Lourdes van het Oosten. Jaarlijks komen miljoenen bedevaarders naar de ‘Onze-Lieve-Vrouw van de goede gezondheid’. De verschijningen van Maria aan enkele eenvoudige kinderen dateren van de 16de eeuw. 

Het is een drukte van jewelste in plaats van verering waarbij zowel katholieken als hindoes hun devotie uitdrukken.

Een korte tussenstop in het provincialaat en dan gaan zijn we te gast in het eerste salesiaans huis in India. Het bisdom is nu eigenaar en er is een beroepsschool en een drukkerij. Een enthousiaste priester is de bezieler en ontvangt ons met respect en eerbied. We brengen een bloemenkrans bij het beeld van Don Bosco en bij het beeld van Maria Hulp van de Christenen dat door de eerste salesianen werd meegebracht. De pastoor zet de mooie traditie verder en wil het mariabeeld niet aan de salesianen geven omdat ze dan misschien zouden wegblijven van deze plaats. Een bezoekje aan het overvolle strand met een combinatie aan rituelen, ontspanning, verkoop, ... Ook hier haalde de tsunami op 26 december 2004 zwaar uit en veegde een deel van het dorp weg.

Terwijl het al duister is, bezoeken we de Brishadeeswarar of de Grote Tempel; Unesco-erfgoed en een schat aan traditie en cultuur binnen de hindoecultuur. Ik vind het boeiend hoe godsdienst en religie de historische bakens van beschavingen zijn. Met Suresh praten we na het avondeten nog even verder en beluisteren zijn dankbaarheid voor wat hij in onze provincie heeft meegemaakt tijdens zijn studiejaren in Leuven en Oud-Heverlee."

7.30 u koffers terug ingeladen en nu richting Varadarajanpet, het geboortedorp van Leo. In het salesiaanse huis ontmoeten we Leo. Intussen hebben ook Nilesh en Athiyok zich aangesloten. We krijgen we even de tijd om ons te verfrissen en worden naar het centrum van het dorp gebracht waar de feeststoet onder traditionele muziek naar de kerk trekt. De ventilatoren in de kerk draaien op volle toeren en in een volle kerk krijgt Leo de handen opgelegd en worden zijn handen gezalfd. Ook al begrijpen we niets van de taal, we volgen de verschillende stappen van de wijding. Het applaus klinkt ingetogen maar heel gemeend. Deze parochie heeft de afgelopen decennia honderden priesters voortgebracht. Een korte maaltijd in de pastorij en tijd om even te verpozen. Rond 16.30 u komen we aan bij het ouderlijk huis. Ook hier een hartelijk welkom. De gasten worden met een bijzondere ceremonie welkom geheten. We krijgen kokoswater te drinken, vers uit de noot. We maken kennis met de ouders van Leo en familie.

Leo zal zijn eerste eucharistie opdragen. De wekker staat vroeg want de viering begint om 6.30 u (2.00 u in EU).

We nemen de draad even terug op. In de namiddag zijn we aangekomen in Chennai, in het huis St. Bede. Een salesiaanse gemeenschap met errond 3 scholen met zo’n vierduizend leerlingen en de parochie. De gemeenschapsoverste Sagayaraj is een studiegenoot van in Rome. We waren samen in de gemeenschap van San Tommaso in 1989. Voor deze dagen worden we toevertrouwd aan de zorgen van Arockia Raj, kortom Raj. Hij woonde een tijd in onze gemeenschap van Heverlee en studeerde in Nederland en behoorde er tot de gemeenschap van Voorburg en Amsterdam. Raj is een tijd directeur en professor geweest in het huis van Yercaud en heeft nu een hoge functie binnen de overheid in Tamilnadu. Hij is er het hoofd van het departement dat instaat voor de recrutering van overheidspersoneel. 

Na het avondmaal is er even tijd om te bekomen en om 22.30 u vieren we eucharistieviering in de zaal van de Anglo-Indische gemeenschap; een kleine bevolkingsgroep bestaande uit mensen met zowel Britse als Indische voorouders. Een bisschop Monfortaan uit de naburige staat is de voorganger en een salesiaan uit een andere gemeenschap houdt de homilie. Na de viering komen de mensen spontaan nieuwjaar wensen en vragen ze de zegen aan wie priester is. Het is middernacht (19.30 u in Europa) en een paar goede knallen luiden het jaar in. Het vuurwerk is beperkt want het regent en dus zullen veel van de festiviteiten binnen moeten gebeuren en staat ons een rustige nacht te wachten. Na de viering zitten we nog samen met de gemeenschap en de bisschop en klinken op het nieuwe jaar. De fles champagne hebben ze zorgvuldig bewaard. Een champagne van 2004 heeft niets bruisend meer. Maar een goed glas wijn of bier en we hopen op een gezegend 2026.

Na het ontbijt staan twee wagens van de overheid met chauffeur klaar. Het gaat richting enkele archeologische sites met oude Hindoetempels. Voor Raj gaan alle deuren open en wij genieten van de gastvrijheid en de cultuur. De nieuwjaarsmaaltijd nemen met uitzicht op de Golf van Bengalen. Na een rustpauze bezoeken we de kathedraal van S.Thomas. Volgens de overlevering ligt de ‘ongelovige’ Thomas hier begraven. Hij is het die uitroept : ‘Mijn Heer en Mijn God’ als hij de wonden van Jezus herkent. We sluiten de nieuwjaarsdag af  met een maaltijd met gerechten bestaande uit typische producten van Tamilnadu.

Onze chauffeurs zijn om 9.00 u present en ze brengen ons naar een van de heuvels van Chennai. De heuven waarop Sint-Thomas ter dood werd gebracht. Het is een bedevaartsplaats die nog de sporen draagt van de grote vieringen van gisteren. Het is opmerkelijk hoe de bedevaartsplaatsen van Christenen en van Hindoes door iedereen bezocht worden. Op een christelijke bedevaartsplaats zie je ook veel Hindoes in typische kledij om ook hier hun vereringen te doen. We gaan even naar het regeringsgebouw waar Raj werkt. Het is opmerkelijk dat een priester zo een hoge functie heeft binnen de overheid. Op de deur en in de correspondentie staat altijd Father Raj en niet zomaar mijnheer. Om nog een nieuwe ervaring op te doen gaan we eten op een plaats waar alleen vegetarisch gekookt wordt. Variaties van rijst en sausjes en verfijnde smaken komen voorbij. Met de handen eten hebben we nog niet echt onder controle.

Straks vieren we de eucharistie en gaan dan op bezoek bij Stanislaus Swamikannu, de eerste Indische medebroeder die eind de jaren ’80 in Leuven kwam studeren. Na verschillende opdrachten in binnen- en buitenland is hij nu parochiepriester in Chennai. Morgen nemen we het vliegtuig naar Mumbai. De priesterwijding van Nilesh komt dichterbij!