Pasen in Bolivia: door de ogen van een salesiaanse missionaris

“Wat volgt is een kleurrijke, maar tegelijk ingetogen stoet. Onder muzikale begeleiding wordt het beeld van Jezus naar de kerk gedragen, waarna het lijdensverhaal wordt voorgelezen. De dagen daarna zijn rustiger, alsof het dorp zich voorbereidt. Tot Witte Donderdag. In de avond vindt de eucharistieviering plaats, met de voetwassing als krachtig teken van dienstbaarheid. Daarna blijft de kerk open. Gelovigen komen en gaan, maar het gebed stopt niet. Groepen uit de parochie, jong en oud, houden om beurten de wacht bij het heilig sacrament,” schrijft Henk.

Langgekoesterde droom
Missionaris en salesiaan van Don Bosco Henk Erdhuizen voelde al op jonge leeftijd de roeping om priester te worden. Tijdens zijn opleiding tot A-verpleegkundige kwam hij in contact met de salesianen. Hun spiritualiteit sprak hem diep aan: dichtbij de mensen staan, werken met jongeren en kiezen voor armen en eenvoudigen. Hij meldde zich als aspirant-salesiaan in Leusden en werd in mei 1982 tot priester gewijd. In januari 2002 begon Henk, toen 54 jaar oud, aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Hij besloot zijn langgekoesterde droom waar te maken en vertrok als missionaris naar Bolivia, een land waar armoede en kansenongelijkheid voor veel mensen dagelijkse realiteit zijn.

Al jarenlang beleeft hij daar de Paasdagen. “Op Goede Vrijdag bereikt de week haar hoogtepunt. Overdag is er een woord- en gebedsdienst en ’s avonds trekt een indrukwekkende kruisweg door het dorp. Beelden van Jezus, Maria en Johannes worden op de schouders gedragen. Gelovigen en niet-gelovigen lopen mee,” vertelt Henk. “Biddend, samen.” Daarna volgt opnieuw een nachtwake, dit keer bij het heilig graf.

Opvallend is dat Pasen zelf minder nadruk krijgt. “Het lijden van de Heer is hier het belangrijkste,” legt hij uit. “Mensen identificeren zich meer met het lijden dan met de verrijzenis.” Dat zegt veel over het leven in Bolivia, waar armoede en ongelijkheid voor velen dagelijkse realiteit zijn. Ook op 78-jarige leeftijd blijft Henk zich inzetten voor de gemeenschap. Dit jaar ondersteunt hij vooral jongeren bij de vieringen, omdat een medebroeder door een blessure is uitgevallen. Ondanks gezondheidsproblemen blijft hij actief. “Met wat meer rust en de nodige medicijnen kan ik mijn werk gelukkig blijven doen.”

Een plek die hem bijzonder na aan het hart ligt, is een zorghuis voor kinderen en jongeren met een verstandelijke beperking. “We genieten van elkaars gezelligheid,” schrijft hij. Veel van deze kinderen zijn verstoten door hun familie. Samen met de directeur zoekt Henk naar manieren om de toekomst van het huis veilig te stellen, in een land waar sociale voorzieningen beperkt zijn en steun vaak ontbreekt.

De uitdagingen zijn groot: mensen moeten medische zorg vaak zelf betalen en corruptie blijft een hardnekkig probleem. Toch blijft Henk hoopvol. “Voor mij is het belangrijkste: het leven delen met de mensen, in vreugde en verdriet. Dat wordt dubbel zichtbaar in de lijdensweek voorafgaand aan Pasen.”

Meer weten over het werk van Henk in Bolivia?
https://www.paterhenkerdhuizen.nl/